Kasteel

Mijn kasteel staat leeg
ik laat niemand meer binnen
de ophaalbrug staat op en met de stenen omwalling
kan mijn eenzaamheid beginnen
Die eenzaamheid heerst, maar de angst overstemt
bang om te tonen wat voor ravage mijn burcht kent

Want de torens zijn verdwenen
in dikke wolken van verdriet en
in de balzalen paraderen fouten van het verre verleden
net zoals de gedachten die weergalmen in de eindeloze gangen

Volgen ze mij
ze doen me pijn

Mijn ophaalbrug is al eeuwig dicht
de scharnieren kraken onder het gewicht.
Hoe vaak ik mijn herinneringen ook in de kerkers steek
ze ontsnappen altijd

dus ik ren weg
maak me vrij
hoor mijn kasteel huilen
maar ik ben klaar voor een nieuwe tijd

Zo begon ik steen per steen
aan een sterker paleis waar de zon scheen.

L.