Innerlijk conflict

Zo meteen hebben mijn vriendinnen en ik afgesproken om naar de film te gaan. Een afspraak waar ik echt niet onderuit kan, maar zou ik niet beter die grote toets van wiskunde leren? Langs de andere kant is het heel moeilijk om met al mijn vriendinnen één datum te vinden waarop we allemaal kunnen. Terwijl ik me klaarmaak om te vertrekken, zie ik de grote hoop vuile was liggen die ook nog opgeruimd moet worden. In de stapel was zie ik een bloes liggen met het woord “popcorn” erop. Ik heb echt zin in popcorn, maar als ik naar de film ga, is al het geld dat ik vorig weekend verdiend heb op. “Tot straks” stuurt ze mij. Wat moet ik nu antwoorden op Aline haar bericht? Ik weet dat ze hard uitkijkt naar vanavond. Ben ik een slecht vriendin als ik niet mee ga? Ik stuur terug dat ik veel moet leren voor wiskunde. Hopelijk vat ze dit niet verkeerd op. Vlak daarna belt ze mij. Ze is boos, omdat ik me zogezegd nooit aan de afspraken hou. Ik kan er niet tegen als mensen boos op me zijn. Ik vertel haar dat ik wel zal komen en ik sta morgenvroeg om 5 uur op om wiskunde te leren … .

Yael sempels en amber huygen


Tegen beter weten in de angst om hier nooit uit te raken, om hier tot het einde vast te zitten. Bijna niemand weet van de oorlog die in hem woedt, van het conflict dat hij wilt dat stopt en dat maar blijft doorgaan. Soms lijkt het alsof er een wapenstilstand is in zijn hoofd, dan is alles even stil. Als je hem dan vraagt hoe het gaat zegt hij “Goed”. Net zo snel als het goed gaat met hem, gaat het ook weer slecht. Mensen proberen te helpen, maar hij is het die het uiteindelijk moet doen, alleen hij.

Frauke Counen


Mijn gedachten schieten door de kamer. ‘Doe kalm!’ Ik kan niet fatsoenlijk nadenken. Ik voel me verloren. Ik sta in de woonkamer met mijn moeder tegenover mij. ‘Doe kalm!’ Ik tril van frustratie. Een minuut voelt het alsof mijn stoppen elk moment kunnen doorslaan. Weggaan, maar niet kunnen. Ik kan niets doen. Chaos in mijn hoofd. Dezelfde woorden worden opgevangen door mijn oorschelp. ‘Doe kalm!’ En er knapt iets in mij.

Lisa vandermeeren


Soms doe ik iets goed, niet altijd, maakt me best droevig, als het goede niet goed blijkt te zijn. Moet er aan wennen, wennen aan de dood, die komt. Emoties kruisen mijn hart, mijn gedachten. Deze exploderen in de vorm van mijn lichaam. Gevoelens die mijn gedachten nog niet kunnen beamen. Die spoorloos ronddwalen zonder me echt te kunnen zeggen hoe ik me nu daadwerkelijk voel. Laat me het juiste zien, het goede, het gene dat mij gelukkig maakt, datgene dat mij de kracht geeft om deze vreselijke gedachten tegen te gaan en dan mijn hart de juiste kracht te geven.

Kyara Pexsters